خاطرات و دلنوشته های من...

بارها پيش ميامد كه از باهوشي خودم بدم ميومد و دلم ميخواست صفت خوشگلي به جاي باهوشي باشديكبار كه يك آدم خوب تذكر داد به خوشگلي من, گفتند: او " هم" خوشگل است و چقدر زجر آور بود اين " هم" حالا بعد از سالها كه بزرگ شدم و چيزهايي دارم كه واسم ارزش هستن و خودم رو بهترين ميدونم باز بهم گفته شد: تو "هم" يكي از بهترين ها هستيامان از نبودن و ديده نشدن...

چقدر سخته حرف نزدن... چقدر سخته منفور بودن... چقدر سخته طرد شدن... چقدر سخته خواسته نشدن.... چقدر سخته زيادي بودن سر درگم بودن جايگاه نداشتن...... من عدم شدم.........